CRUIZ

Havana

Cuba is een en al tentoongestelde tegenstrijdigheid. Bevolkt door Amerikaanse oldtimers die herinneren aan de tijden van voor de revolutie, maar ook roestige Ladas, souvenier van Cubas voormalige bondgenoot de Sovjet-Unie. Bebouwt met innemende Koloniale erfstukken, maar ook met super de luxe all-in-one ressorts. Dit alles aaneengeregen door swingende Cubaanse muziek.




Na het wegvallen van het ijzeren gordijn droogden Cubas inkomsten op.
Nadat Castro in 1996 Cuba weer heeft opengesteld voor toerisme is Cuba een van de snelst groeiende hotspots, binnen de toeristensector, in de Caraiben. Toeristen eten, in tegen stelling tot de locals, niet op de bon maar kunnen optimaal genieten van Cubas gastvrijheid. Want daar waar de locals begrenst zijn binnen de communistische richtlijnen, is voor de toeristische bezoeker het bedje gespreid. Voor zowel backpakkers als resortgangers is Cuba the place to be voor een ieder die openstaat voor een vleugje romantiek, authenticiteit maar ook excentriciteit.
Een van de laatste plekken waar de globalisering nog niet is doorgedrongen. Een land zonder MacDonalds.




Voor mijn ontdekking van Cuba heb ik een maand uitgetrokken. Dit bood mij niet alleen de gelegenheid per auto een reis rond het gehele eiland te maken, maar dit bood mij vooral de gelegenheid dit op de Cubaanse wijze te doen. Alles op mijn dooie gemak.
Ik overnacht tijdens mij Cuba-reis in Casas. Casas zijn een idee van Castro om het opkomende toerime te kunnen voorzien in verblijfplaatsen. Je logeert, tegen betaling, bij de mensen thuis.

Door de boycot vanuit de Verenigde Staten, gaat het vliegtuig via Mexico vanwaar het na een kort oponthoud in Varadero land; de ressortstrip op Cuba. Varadero herbergt 20 km onafgebroken wit zand, relaxende golfers, parachutespringers, zeilers en diepzeeduikers. Het strand is de trots van Cuba en is voorzien van de meest uitgebreide voorzieningen op het eiland. Niet voor niets verkiezen veel reizigers om Varadero gedurende hun reis op Cuba geeneens te verlaten. Desalniettemin bied het eiland veel meer dan deze CubaCosta en kom je door getroffen maatregelen voor westerse mensen die mooi weer willen spelen, weinig Cubanen tegen. Varadero is ook de enige plaats in Cuba waar Casas illegaal zijn. Na anderhalve dag in dit bounty paradijs vertrek ik dan ook richting Havana.






Havana (la Habana), slechts 100 km ten westen van Varadero, is naast de hoofdstad van Cuba de grootste stad van de Caraiben. Als bezoeker van de stad bevind je je voornamelijk in het oude gedeelte van de stad, Habana Vieja. Benoemt als werelderfgoed op de Unesco lijst. De monumentale stad is bevolkt met vindingrijke, trotse en openhartige bewoners. Het leven is hier niet eenvoudig. Meer dan de helft van de huizen zijn in slechte staat, antieke leidingen betekenen onzekere watertoevoer en jaarlijks storten er ca. 300 gebouwen in. Desondanks zijn de Habaneros buitengewoon vriendelijk, hun stempel achterlatend op elke bezoeker.








Havana is vele muziekpaleizen, cafes, musea en sigarenfabrieken rijk. Op elke hoek klinkt live-muziek en elk gebouw en voertuig is een bezienswaardigheid. Buiten deze weelde dient men wel alert te zijn voor de velen Jiniteros die Havana rijk is.

 


Jiniteros zijn sjoemelaars die, terecht, proberen te profiteren van de toeristendollars door bijvoorbeeld toeristen over te halen mee te gaan naar een sigarenfabriek, een concert of een andere bezienswaardigheid. Vooral na het succes van de Buena Vista Social Club is op elke hoek wel een mannetje te vinden die je naar een uniek optreden van deze oude van dagen kan brengen.

In een ding prijkt Havana zeker uit. Het is de plek om echte Salsa lessen te krijgen van de oude meesters!





Na het immer levendige Havana is Vinales een adembenemende plaats om weer tot rust te komen. Gelegen op het uiterst westelijke puntje van het eiland bied Vinales, en omgeving, de mogelijkheid om heerlijke hikes te maken in de bergen ten noorden van het stadje. Daarbij vind je op slechts een half uur rijden afstand een ruime keuze aan lege idilische stranden die daadwerkelijk de indruk wekken nooit te zijn ontdekt ware het niet dat er altijd een rum-bar nabij is. Niet geheel naar ontevredenheid.








Wanneer ik weer terug naar het oosten reis kom ik via Cienfuegos in Trinidad. Trinidad is het best geconserveerde Spaans koloniaal stadje. Daadwerkelijk een lust voor het oog. Wanneer je hier in een Casa overnacht waan je jezelf een van de Spaanse edelen, geniet je van voortreffelijke maaltijden met vaak een oase aan vers fruit en kan je elke avond besluiten met een concert in de Casa de la Musica.








Na deze relatief rustige dagen breng ik weer wat afwisseling in mijn reis door als volgende bestemming, puur natuur, Baracoa aan te doen. Rondom Baracoa kan men weer geweldige hikes maken. Er zijn hikes, onder begeleiding van een gids, bergop om aan het einde van de klim een adembenemend uitzicht te overzien. Maar er zijn ook tochten bergaf om na afgedaald te zijn in het dal een heus paradijs aan te treffen in de vorm van een, met watervallen omringt, meer.










Na een enerverende reis over een 120 km p/u snelweg, die ineens overging in en zandpad met vele kuilen en bulten en onze auto flink op de proef stelde, kom ik aan in Santiago de Cuba. Dit stadje was de eerste Spaanse vestiging op Cuba.




Gelegen op een steenworp afstand van de Amerikaanse legerbasis Guantanamo Bay, herbergt deze oudste stad van Cuba louter energie. Hier zijn behalve paleizen, musea en monumenten misschien wel de meest levendige muziek en dansscenes van Cuba te vinden. Bovendien is het hier niet alleen Salsa wat klinkt. Ook is het in Santiago de Cuba zeker de moeite waard je rond te laten rijden in een fietstaxi en je door de trotse bestuurder je te laten vertellen hoe hier de revolutie begon.

Met het opzwepende ritme nog nagonzend in mijn hoofd kom ik na een betoverende reis aan in Santa Clara. De voornaamste bezienswaardigheid is hier het heuse graf van Che Guevara, waar hij na een hoop politiek getouwtrek in 1997, 30 jaar na zijn executie, is begraven. Het graf is omringd met een uit steen gehouwen verslag van de revolutie en herbergt behalve Che ook de lichamen van zijn gevallen medestrijders uit de Boliviaanse opstand.




Teruggekomen in Varadero heb ik de gelegenheid nog twee dagen, zonnend op het strand, mijn reis te overdenken. En wat een herinnering is hier gecreeerd. Cuba was een geweldige ervaring. Castros stempel op het land biedt niet altijd een even aangename indruk maar bied wel een unieke indruk van deze laatste dagen van het communisme. Het leven op dit Caribische eiland is puur en uit het leven gegrepen. Een ware levenservaring voor een ieder zonder oogkleppen op. Cuba leert je te te begrijpen, te relativeren  en te waarderen thuis weer in een land aan te komen waar je met centjes op zak naar de supermarkt kan, waar je mag verhuizen naar elke stad en waar je bovenal niet hoeft te fluisteren als je je eigen ideeen hebt.