Neger: CRuiz heeft een documentaireplan voor; 'Neger'. Neger. Je gebruikt het wel, of je gebruikt het niet. Neger is een woord waarover de opvattingen uiteenlopen. Officieel gezien neigt de conclusie erna dat alleen een kleine bevolkingsgroep uit een specifiek deel van Afrika als Neger kan worden aangeduid, historisch gezien vind het Nederlandse neger kent zijn oorsprong in jargon van de slavenhandel, maar woordkundig eindig je bij de betekenis zwart. Hoewel ook hierbij iemand als Malcolm X al een hele contramotivatie had. Maar ook al laat je de zoektocht naar een geoorloofd gebruik van het woord terzijde blijft de actuele status van Neger wankelen. Immers zijn en blijven er mensen die het woord hekelen, anderen die het woord niet alleen hekelen maar temeer als discriminerend beschouwen en dan zijn er natuurlijk ook die mensen , die het woord gebruiken als louter aanduiding van een persoon met getinte huidskleur en verder geen kwade wil bij het woord Neger hebben of zien. Deze huidige status van het woord Neger is interessant. Mensen hebben een stellingname; Al dan niet onderbouwt kan ieder ingedeeld worden bij een, nu zo te noemen, 'neger-zegger' of geen 'neger-zegger'. Zegt u Neger? lees het volledige plan>
Disneydrugs: "Het liefst zou de mens zich het hele jaar door aan dromen vergapen. Maar de realiteit is onontkoombaar en weerbarstig. Walt Disney stichtte daarom in Parijs een paradijselijk toevluchtsoord." (*quote: Ferry Wieringa, Engelenzang en oproer politie, 'Z-magazine' dec. 2005).
Disney creeerde ooit Disneyland met als doel mensen een uitvlucht te bieden voor alle ellende en verderf. Deze surrealistische wereld kan alleen maar bestaan binnen een strikt regime van de parkbeheerders en volledige overgave van haar bezoekers. De drug die Disney heet. Hoe 'apart' is het eigenlijk wel niet dat dit concept gedrag afdwingt dat in de echte wereld ver te zoeken is. In euforische stemming met 'voor de kinderen' als excuus, hebben inmiddels al meer dan 100 miljoen mensen het Euro Disney in Frankrijk bezocht. Orlando alleen al trekt 25 miljoen bezoekers per jaar. Met zijn eigen hotels, televisiekanalen en personeel is er een hermetisch afgesloten amusementsmachine gecreeerd waar vervelende dingen niet bestaan: viertalig blank personeel bedient u op uw wenken terwijl zwart personeel het park 'rein' houdt. Er klinkt muziek uit de toiletten voordat een Aziatisch vrouwtje ze reinigt na elke beurt, een vlam in de pan bij de crepekraam mag niet fotografisch vastgelegd worden en is binnen 5 minuten uit ieders zicht verwijderd, en de ramen van hotels zijn beveiligd tegen opening om inbrekers buiten te houden (de sloppenwijken van Parijs zijn dichtbij) en verwarde bezoekers buiten te houden. Disneyland is een goed geoliede machine die prettig gedrag afdwingt bij welwillende bezoekers. Een fenomeen dat zich geweldig leent om geobserveerd, ingekaderd en geselecteerd in beeld te brengen binnen een beeldende documentaire.
VirusExpo: Waar in de jaren '70 mensen gefascineerd werden door onder hitte bewegende inktvlekken op een diaprojector, wordt deze fascinatie opnieuw herschapen door een soortgelijk beeld. Echter, nu zijn het heersende virussen van de 21e eeuw die krioelend, onder microscopische vergrotingen rond bewegen binnen een gebeamd beeld. Wanneer er meerdere virussen in een grote ruimte tentoongesteld zijn, zal er buiten de esthetische fascinatie die in het begin heerst, later ook een bepaald besef komen. Dit is wat heerst en waar wij blijkbaar vatbaar voor zijn. Dit is wat ons kwetsbaar maakt.
Maandag: Een korte fictiefilm over een 'parttime' vader die na het weekend zijn dochtertje naar huis brengt. Vanuit het perspectief van een medetreinreiziger zien we hoe vanuit het gesprek en de handelingen het 'gemis' van vader en dochter naar elkaar, duidelijk wordt. Ik wil hierin laten zien dat juist op zo een maandagmorgen, binnen een klein gesprekje..., zo een kort moment, verankerde emoties losgemaakt kunnen worden en een gesprek over een banaan eigenlijk gaat over een ongewenste afstand.